شب یلدای پرستاری حیف که خراب شد ، حیف فیلم

 انگار کار فرهنگی در این کشور مرده است در همه جای دنیا با همه جور تفکرات مذهبی به افراد و،افکار و حرفه آنها احترام می گذارند ولی در کشور اسلامی ما با کلی ادعا که  بعد از انقلاب فرهنگی کشورمسئولین کردند فقط پوشش پرستاری را عوض کردند ولی در جنبه های دیگر نه تنها به پرستاری کمک نکردند بلکه در دستگاههای فرهنگ ساز مثل رادیو و تلویزیون خواسته و یا نا خواسته پرستاری را ضعیف و ضعیف تر می کنند به گونه ای که اگر از یک فرد عادی که از جلو دانشکده پرستاری می گذرد گفته شود که اینجا کجاست و چه چیز تدریس می شود(( حتما پوزخندی خواهد زد و می گوید تدریس کجا بود دوره های آموزشی پرستاری واسه خانمها می گذارند.))

انقلاب کردیم که تمام جنبه های فکری و احترام به افراد حفظ شود ولی اینکه دستگاههای نظارتی هیچ کنترل و واکنشی به این توهین های پشت سر هم که در فیلم ها به پرستاری می شود کسی پاسخ نمی دهد آیا باید در هر فیلم و سریالی به طنز و یا غیر طنز هویت ،اعتبار و وجهه اش در معرض دید 70میلیون نفر که عمدتا بیننده سریال های طنز هستند شکسته شود.

 در این کشور اگر به مدرک ،تحصیلات و دانشگاه احترام قائلند چرا به حرفه پرستاری اینقدر توهین می شود اگر بیننده اکثر فیلم ها و سریال های کشور اسلامی مان باشید خواهید دید که رفته گرها ی شهر داری که بدون مدرک هستند در کلیپ ها و حتی تبلیغات خود شهر داری در تلویزیون به عنوان ((آقای پاکی)) که برای سلامت شهر موثر است تعریف می شود ولی در دستگاه فرهنگ ساز ما هنوز مصاحبه های زننده در مورد پرستاری هنرمندان بزرگ که حرفشان خریدار دارد پخش می کنند و اقدام به پخش دیگر سریال ها می کنند که وجهه ما را به باد داده است براستی ما انقلاب کردیم که ارزش ها ،حرمت ها  و اعتبار 150هزار پرستار در جلو دیدگان یک ملت شکسته شود که بدون شک کار ضد فرهنگی عاملان این حرکتهای ناشیانه خود به خود فرهنگ می شود و بر روی زبانها می افتد و در ذهن ها جا باز می کند آنقدر از بزرگان این کشور نصیحت و سفارش به مسئولین در جهت بالا بردن جایگاه فرهنگی پرستار شنیدیم ولی باز گوشهای یک عده از مسئولین که اتفاقا تاثیر گذار در فرهنگ هستند کر مانده است.

اگر از همراه و یا اطرافیان خود توصیفات نادرست بشنویم دیگر برایمان قابل تحمل شده است چرا که امروزه در دنیای الکترونیک و ماهواره و تلویزیون بی حرمتی ها و الفاظ نا درست و القاب نه در خور پرستاری دانشگاهی بر روی آنتن می رود وبی حرمتی ها را هنجار جامعه کرده اند آنقدر پرستاری را ضعیف فهمیده اند که شخصیتی داستانی که در بسیاری اوقات چاکر و مخلص اربابش می شود و مرتب دو لا می شود و فوشهای صاحبش را به جان می خرد برای او ننگ است و عار که پرستار شود فیلم ((باغ مظفر)) مثل فیلم هی دیگر به آرشیو بدهکاریهای فرهنگی این کشور به پرستاری اضافه می شود و مطئنا در آینده هم چنین فیلم هایی ساخته خواهد شد اما بدون شک ناراحتی و اعتراض پرستارانی را به دنبال خواهد داشت شب روز در پرستاری از حریم ،فکر ،و سلامت انسانها مشغول به پاسداری و حراست هستند.

اما براستی متولی کار فرهنگی پرستاران کیستند و صدای پرستاران را چه کسی رساتر خواهد کرد مسئولین فرهنگی این کشور  که نسبت به پخش این فیلم ها ی توهین گرا بی تفاوت نشستند باید در مقابل دیدگان پرستاران عذر خواهی کنند و و از تهیه کنندگان این گونه فیلمها به خاطر لطمه به حیثیت و موجودیت حرفه پرستاری رسما شکایت کرد .

 نهادهای فرهنگی بایستی با نگاه رو به رشد و فرهنگی مثبت حرفه پرستاری را به مردم صحیح معرفی کنند،این خواسته 150 هزار نفر نیروی حاافظ سلامت خود این جامعه است پس باید پرستاری به معنای واقعی ،علمی و تاثیر گذار سلامت جامعه معرفی شود.

بهزاد بیگی

مقصر کیست؟؟

امروز که در بخش ccu مشغول به کار آموزی بودم بچه ها با شور و شوق خاصی کار می کردند و مرتب بالای سر بیمارهایشان بودند و یا اینکه با مانیتورها ی بیماران راچک می کردند،پرستارهای بخش هم کارشان نسبت به بخش های عمومی منظم تر و دقیق تر به نظر می رسید جنبه های علمی به وضوح در نگاه و کلام  و رفتارشان با بیماران و مانیتورهای بالای سرشان را می دیدم ساعت نزدیک به 10 صبح بود که پچ پچی بین پرستارای بخش شروع شد و قیافه هایی که تا چند لحظه قبل نسبتا شاد بودند به غم و اندوه و سکوت تبدیل شد برایم خیلی جالب بود ته دلم خبر از اتفاقی  می داد که مربوط به شغل پرستاری باشد، پرستاری که حدود 40 سال داشت از جمع جدا شد و با بی حوصلگی و ناراحتی درونی به سمت بیمارش رفت و vsساعت AM 10رو چارت کرد حواسش به کلی به این موضوع جلب شده بود و ترس و اعتراض درونی یک به یک مخلوط شده بودند کنجکاو شدم و جلوتر رفتم و به صحبتهایشان گوش دادم ، صحبت از ماجرای خصوصی سازی و شرکتی کردن پرستاران این بیمارستان دانشگاهی بود که اجبار به شرکتی کردن به بیمارستانهای دولتی نیز رسیده بود.

در این بخش پرستارانی بودند با 8-7 سال سابقه کاری مثبت و موثر و البته به صورت خرید خدمت  پرستاری که خود این خرید خدمت بودن مزایای چندانی نداشت و از اینکه پرستارانی با سابقه کاری بالا هنوز استخدام نشده اند خود یک ظلم بزرگ بود ولی حداقل این امید بودکه در طول شیفت ماهانه یکی دو روز مرخصی بگیرند و یا اینکه روزهای تعطیل برایشان 5/1برابر حساب شود ولی با این شرکتی بودن یعنی این حداقل ها هم  از یاد برده می شود یعنی اینکه دیگر خبری از مرخصی ها و ضریب تعطیلات نیست و با همان ساعات کاری ماهانه کسر حقوقی معادل 40 هزار تومان را دارد و هر وقت که تعداد بیمارها از حد نصابی کمتر شود پرستار یا پرستارانی خود به خود از شیفت OFFمی شوند و تازه راه را برای اقدامات زور گویانه و تنزل گرای شغل پرستاری هموار می کند بدون اینکه امکانات رفاهی در نظر گرفته شود و یا اصلا سلامت پرستاری برایشان مهم باشد و جالب اینجاست که همان امکانات محدود را هم ازآنها می گیرند و این یعنی نداشتن امنیت شغلی ،نداشتن امید به زندگی و نداشتن انگیزه و هزاران نداشته دیگر که از گذشته صد ساله پرستاری ایران به سهم نداشته هایمان اضافه شده است.

این تنها یک مثال کوچک بود از سناریو های مختلف زجر آوری که به پرستاری وارد می شود  انگار اگر در طول یک فصل یک ظلم و تحقیر به پرستاری نشود بعضی از مسئولای وزارت بهداشت خواب به چشمهایشان نمی رود البته آنها خوب بیدارند و خستگی و بی حوصلگی و تفکر به خواب رفته ما را می بینند که این طور بی محابا قانون می تراشند و یا اینکه بیمارستانها و مدیران آنها اگر قانونی وضع می کنند که البته اگر در این بین پرستاری له شود و مورد ظلم و اقع شود و بیشتر به استثمار و بردگی کشیده شود صد البته مورد تائید آقایان وزارت بهداشت هست و حاضرند این تفکر ها و تصمیم های ظالمانه در مورد قشر پرستاری به سایر بیمارستانها نیز بکشانند.

ما در طول تحصیل، تاریخ و تحولات پرستاری را از بدو تولد آن تا دوره حاضر را خواندیم ولی همان بود که خواندیم و رفت فقط می دانیم شخصی به اسم فلورانس نایتیگل آمد و یک کارهایی کرد و بعد از آن هم افرادی آمدند و برای پیشرفت پرستاری کارهایی انجام دادند  تا اینکه پرستاری وارد کشور شد و در آخرین مرحله آموزشکده ها به دانشکده تبدبل شد.

اما بعد از آن چه؟؟؟

بعد از آن چه افرادی آمدند و چه کارهایی کردند تنها چیزی که نسل پرستاری قبل از خودمان یاد گرفته ایم چنج شیت و لزوم صد در صدی اجرای آن و یک سری کارهای غیر کلیشه ای دیگربود و بزرگترین درسمان از آنها بی علاقگی و روز مرگی بود و شاخص ترین پیشرفتی که در طول دوران دانشجویی متوجه شدیم باب ترجمه رفرانس های دیگران و مشاهده ترانس های چند ساله بود.

سکوت سکوت سکوت کلماتی که از گذشته به پرستاری بسته شده است و مایه خود باختگی و بی توجهی به پرستارشده است.

دیگربرای پرستاران مهم نیست که دولت جدیدتری بیاید و آن هم یک سری شعار بدهد که پرستاری ثواب دارد و باید برایش کاری کرد و ... چرا که کار از بن خراب است و وزارت بهداشت همراه ما نیست و بلکه مخالف پیشرفت پرستاری است.

دیگر مهم نیست که انتخابات پرستاری انجام شود چرا که پرستارانی را داشتیم که نه فقط صدایشان خفه شده بلکه دستانشان هم شکسته شده و حاضر نیستند به همه دنیا اعلام کنند که موجودیت داریم چرا که نتیجه آن برایشان مهم نبود ولی مسئولینی بودند که نتیجه این انتخابات و حضور پرستاران را مهم دانستند و چشم به این انتخابات دوخته بودندو دیدند که پرستاری مرعوب شده است و سزاوار ظلم و به فاصله اندکی از انتخابات ضعیف پرستاران ،اقدامهای مخرب گرایانه ای را رقم زدند چرا که می دانند پرستاران در بین خودشان اتحادی ندارند و اعتقادی به پیشرفت ندارند و از دفتر پرستاری انتصابی کاری ساخته نیست.!!

مظلومیت در تاریخ امروز پرستاری نقش بسته است مظلومانی شده ایم که هر روز ظالم را قویتر می کنیم ظلم های که خودمان سبب آن شده ایم به عبارتی کمبودهایی مانند:پائین بودن حقوق و کارانه و جایگاه اجتماعی و کاری و ناشناخته ماندن در تیم درمان و یا نبودن حق سختی کاری و شیفت در گردش و شبکاری و در معرض بودن با افراد بیمار جامعه و...همه و همه ناشی از سکوت خودمان است پس زیاد دنبال مقصر نگردیم که از ماست که بر ماست.

بهتر است از دورانی بگویم که که همه پرستارها سکوت کرده بودند و به خواب رفته بودند و قانون پشت سر هم و اجبار به تداوم پرستاری را ضعیف و ضعیف تر کرده بود ،مترون های انتصابی و بله قربان گو و سر پرستاران خاموش و دفتر پرستاری ضعیف در وزارت بهداشت که البته انتصابی و باز گوش به فرمان عده ای.

هیچ کدام از مسئولانی که ما اسمش ر پرستار بگذاریم انتخابی پرستارها نبودند چیزی که آقایان وزارت بهداشت می خواستند با پل های انتصابی که ساخته بودند سال به سال قدم به حریم پرستاران می گذاشتند و لحظه به لحظه موجودیت پرستاری را خدشه دار می کردند و می کنند تا آنجایی که هر کس نافرمانی کند  عزل می شد و هر کس اعتراض سرکوب .

از خودمان بپرسیم مقصر کیست؟؟

آیا شما هم مثل من معتقدید که مقصر  مسئولا ن وزارت بهداشت هستند ولی آیا این جسارت را داریم که بخشی از این تقصیر ها را گردن خود بیندازیم ؟؟ این سئوالی است که من و تو دانشجو بایدبه آن  جواب دهیم و بدانیم که مقصر اصلی خودمان هستیم.

ضربه پشت ضربه به پیکره پرستاری کشور وارد می شود و اندوه پشت اندوه در چهره های پرستاران دیده می شود تا آنجا که حذف دفاتر پرستاری رانشانه گرفتند و در آخر نیز پرستاری رابه زیر نظر معاونت درمان بردند و عملا پرستاری ازصحنه تصمیم گیری و مشورت با صاحبان اصلی آن حذف می شود کاری که پرستاری را سالها از نقطه ای که هستیم به عقب می کشاند.

معاونت هایی که فقط و فقط به سود اندیشی بیمارستانهاوجلب رضایت کذایی بیماران آن هم حتی به قیمت ظلم بیشتربه پرستاری می اندیشند وبه فکر سلامت پرستاری نیستند اقداماتی که به مدیران بیمارستانها این قدرت را می دهد که پرستاری را به هر سلیقه ای تعریف کنند و شاید دیگر یک پرستاری واحد نداشته باشیم و همه

 بیمارستانها دارای یک قانون ویک تعریف حساب شده در مورد پرستاری نباشند  و این به منزله سقوط پرستاری به صد ها پله پائین تر است کاری

که وزارت بهداشت در این مورد با پرستاری کرد دست هر مدعی حقوق پرستاران را می بندد و عرصه را بر مطالبات پرستاری و از جمله تعرفه گذاری و حق سختی کاری و ... را تنگ می کند . پرستاری فقط محدود به درمان می شود و دیگر تمام جنبه های جامعه شناختی و پرستاری خارج بیمارستانها به فراموشی سپرده می شود و نتیجه این می شود که عده ای فرصت طلب،اعتبار و هویت پرستاری و رفاه و آرامش این حرفه را در دستان پر دسیسه خودشان می بینند.

پس یک صدای همسان و یک خروش و جوشش عمومی باید چاشنی کار گردد و حرکتی دانشجویی پشتیبان حرفه خود گردد تا راه تعرض و ظلم به این حرفه بسته بماند حال اگر به این نتیجه رسیدید که نباید نشست و دست روی دست گذاشت ما را یاری دهیدو ما را تنها نگذارید.

            بهزاد بیگی

دانشجوی ترم 8 پرستاری

دانشگاه علوم پزشکی بقیه الله